Waarom taalfouten je droom niet hoeven tegen te houden
“Dit kun jij niet.”
Die gedachte heeft jarenlang in mijn hoofd gezeten. Al vanaf mijn jeugd kreeg ik vaak te horen dat ik te veel taalfouten maakte. Wanneer ik trots een schoolopdracht liet lezen, lag de focus meestal op een verkeerd geschreven woord, een vergeten letter of een verkeerde “d” of “t”. Er werd nauwelijks gekeken naar de inhoud van mijn verhaal of naar mijn creativiteit.
Daardoor ontstond langzaam de overtuiging dat schrijven niets voor mij was.
Toch liep ik begin twintig al rond met een grote droom: ooit een boek schrijven. Maar iedere keer wanneer ik eraan dacht, kwamen dezelfde onzekerheden terug:
- “Ik maak te veel taalfouten.”
- “Ik zal grammatica nooit goed leren.”
- “Andere mensen kunnen dit veel beter.”
Ik praatte mezelf steeds verder naar beneden en vergat dat iedereen fouten maakt.
Gewoon beginnen met schrijven
Zonder mezelf constant te verbeteren begon ik alles wat in mij opkwam op te schrijven. Tijdens het schrijfproces keek ik nauwelijks naar spelling of grammatica. Mijn focus lag op het verhaal, op mijn emoties en op het vertellen van wat ik wilde delen.
De eindredactie zou immers door mijn schrijfcoach worden gedaan. Na negen maanden schrijven was mijn manuscript klaar.
Angst voor kritiek
Het moment waarop ik mijn manuscript moest opsturen voor de eindredactie vond ik spannend. Met schaamte en onzekerheid drukte ik uiteindelijk op de knop “verzenden”. Mijn innerlijke criticus draaide overuren:
“Het is niet goed genoeg.”
Toen ik weken later het gecorrigeerde document ontving, durfde ik het bestand eerst niet eens te openen. Ik verwachtte een scherm vol fouten.
En ja, er stonden veel rode correcties in. Maar eerlijk? Het viel ontzettend mee.
De fouten waar ik jarenlang zo bang voor was, bleken helemaal niet zo groot als ik in mijn hoofd had gemaakt. Natuurlijk stonden er verbeterpunten in het manuscript, maar ik ontdekte ook iets anders: ik kon wél schrijven
Fouten maken hoort bij groeien
Sindsdien kijk ik heel anders naar taalfouten. Ik zie ze niet meer als een tekortkoming, maar als onderdeel van een leerproces. Hoe meer ik schrijf, hoe beter ik word.
Vandaag de dag schrijf ik met plezier boeken, blogs en dagboeken. En ja, waarschijnlijk staan er ook in deze blog nog foutjes. Maar perfectie is niet het belangrijkste. Het belangrijkste is dat mijn verhaal mensen raakt.
Dus als jij een droom hebt, maar jezelf tegenhoudt uit angst om fouten te maken, weet dan dit:
Je hoeft niet perfect te zijn om te beginnen. Je hoeft alleen maar te durven starten.